Hakkımda

Fotoğrafım

Deneyimlerim, üzüntülerim
, dileklerim burada sizlerle:) neşeli ol, hayatını yaşa;)

6 Mart 2017 Pazartesi

Ve Ben Aslında

   Bazen kendimi gözleri parıl parıl hevesle kemik bekleyen köpekler gibi hissediyorum.O kadar masum; ama çaresiz, mutluluğu başkasının elinden bekleyen.Yemek verildiği için sevildiğini düşünüyor oysa ki sırf hayatta kalıp sahibinin ihtiyacını karşılamaya çalıştığının farkında değil.Kemiğini aldığı zaman sevinçle zıplayıp, sevgi gösterileri yapmaya çalışırken aslında sevilmediğinin farkında olmayı bırak düşünmüyor bile, sevmese verir miydi kemiği sahibi?

   Bazense susması içim defalarca dövülen çocuklar gibi hissediyorum, aslında koşup oynamak istiyor; ama tekrar dövülmekten korktuğu için zerre kımıldamıyor, korkmuş, pusup sinmiş bir köşeye.

   Son zamanlarda ise konuşmaktan korkan, aslında deli gibi konuşmak isterken anlaşılamayacağını bildiği için susmak zorunda kalan bir zavallı gibi hissediyorum.Susmayı kimse istemez sevgili okuyucu, susan insan çok yorulmuştur, canı yanmıştır, konuşsa da fayda etmeyeceğini bilir ve mecburen susar.Susan insanların üzerine gitmeyin; çünkü inanın çoğu şeye takatleri yoktur.